Goede voornemens, doe je mee?

Er is al weer een jaar voorbij, 2012 is van start gegaan. Ik wens iedereen veel geluk, gezondheid en creativiteit in 2012.

Ons jaar begon met een verrassing. Onze poes Noor, al dagen bang voor het vuurwerk, mocht van ons op oudejaarsavond niet naar buiten. We barricadeerden het kattenluik met een aantal planken en de kattenbak en vertrokken naar familie om het oude en nieuwe jaar te vieren. De voorzorgsmaatregelen mochten niet baten. Toen we rond 3 uur thuis kwamen waren de planken en de bak aan de kant gewerkt en was Noor gevlogen.

Ja, ja, we hebben een kat met een sterke wil! Daar ga ik dit jaar een voorbeeld aan nemen. Ik loop al een tijd rond met allerlei goede voornemens en 1 januari is natuurlijk een prachtig moment om deze in de praktijk te brengen. Toch? Nou, van een rondje ‘googelen’ naar ‘goede voornemens’ word je niet vrolijk. Bijna de helft van de Nederlanders heeft aan het begin van het jaar goede voornemens. Dit gaat in de meeste gevallen over veranderingen die te maken hebben met gezondheid (o.a. afvallen, meer bewegen of stoppen met roken). Maar helaas, het schijnt dat goede voornemens zinloos zijn of nog erger, het is één bak ellende. 12% van de mensen houdt het stoppen met roken vol, 95 % van de afvallers weegt na verloop van tijd weer hetzelfde of meer. Waar dat aan ligt? We zijn slappelingen, stellen te hogen eisen, ervaren te weinig steun. Kortom, het is heel begrijpelijk om niet aan goede voornemens te beginnen.

En toch… Ik las ergens dat als je ze wel maakt, je respect verdient. Kijk, daar doe ik het dan maar voor. En er zijn gelukkig allemaal tips om je voornemens wel vol te houden. “Werk stap voor stap, begin niet aan van alles tegelijk. Maak een schema hoe je het gaat aanpakken. Ken je doel, stel je eisen niet te hoog en zoek vooral ook steun”.

Dus daar ga ik dan, niet geschoten is immers altijd mis!

Mijn voornemens gaan over mijn project ‘banen zwemmen is leuk’. Ik neem mezelf drie dingen voor. Als eerste ga ik iedere week 1 keer banen zwemmen in het zwembad. En dat ga ik volhouden!

Nou ben ik daar wel heel bang voor hoor. Want ik weet uit ervaring dat ik het na vier weken zwemmen eigenlijk niet leuk meer vind. Ik moet dan heel veel moeite doen om te blijven gaan. Afgelopen jaar ben ik begonnen om uit te zoeken hoe ik het banen zwemmen voor mezelf leuker kan maken. Zodat ik, en andere zwabberende banenzwemmers, het wel kunnen volhouden.

Daarom is mijn tweede voornemen om een (e-)book voor (twijfelende) banenzwemmers te maken waarin allerlei tips en adviezen staan die ervoor moeten zorgen dat banen zwemmen écht leuk is en blijft. Het derde voornemen gaat over het ontwikkelen van tips en adviezen voor zwembadteams om het banen zwemmen voor de klanten (nog) veel leuker te maken.

Ga ik mijn voornemens waarmaken? Geen idee, maar ik ga er voor! Om de kans van slagen te verhogen, zoek ik nog steun.

Daarom mijn vraag: doe je mee? Wil je meer gaan bewegen in 2012? Lijkt banen zwemmen je leuk? Twijfel je misschien of je het kunt volhouden?Kun je wel een beetje steun gebruiken om je voornemens in daden om te zetten? Meld je voor 11 januari aan bij mij. Je ontvangt dan in ieder geval drie maanden iedere week een mail met tips en adviezen die je kunt gebruiken om het banen zwemmen vol te houden.

Wil je niet meedoen, maar ben je wel nieuwsgierig naar de ontwikkelingen? Kijk dan regelmatig op www.banenzwemmenisleuk.nl of meld je daar aan en ontvang alle nieuwe informatie automatisch in je mailbox.

Veel plezier in 2012!

Revival van de badmuts

Een vast onderdeel van de opleiding ‘Leiding geven in het zwembad’ is het verzamelen van trends. Dat is een inspirerende opdracht. Wat zie je om je heen? Wat is populair? Een aantal dingen ligt voor de hand, denk aan de smartphones, social media en adventure . Maar ook Birkenstock was er deze keer bij.

Na het verzamelen begint het oefenen: ‘wat kunnen deze trends betekenen voor ons werk in het zwembad? Wat kunnen we er mee?’ Met sommige trends is deze ‘force to fit’ niet zo heel moeilijk. Als smartphones en social media een trend zijn, moet het zwembad er ook aan mee doen! Zorg dus voor een pagina op hyves en facebook, beheer een twitteraccount.

Het wachten is op de eerste ‘zwembad app’. Ik stel me voor dat zo’n  app je als potentiële klant kennis laat maken met het zwembad. Hoe is de toegang geregeld? Welke munt moet er in het kluisje? Moet je een formulier invullen? Je ziet beelden van alle mogelijke activiteiten en wordt als het ware naar het bad toe gezogen.

Birkenstock is een ‘gekke’ trends , die op het eerste oog weinig met het zwembad te maken heeft . De ‘vertaling’ is dan een stuk lastiger. Wat kan een zwembad leren van het succes van Birkenstock? De Birkenstock-trend past in de brede, maatschappelijke ontwikkeling waarin nostalgie naar vroeger centraal staat. Het merk was in de jaren 70 en 80 een ‘geitenwollensokken’ merk. Door te werken aan een ander imago hebben ze het tij succesvol kunnen keren.  ‘Jezelf opnieuw uitvinden’ wordt het ook wel genoemd.

Een ander mooi voorbeeld is breien, dat is helemaal ‘hot’. De gekste dingen worden gebreid. Fietsen, krukjes, een klok  en natuurlijk de hit van dit najaar: gebreide kerstballen!

Breien heeft al veel inspiratie voor vernieuwing opgeleverd. Jonge ontwerpers die breimode bedenken, oude vrouwen die breien en een webshop waarin het verkocht wordt. Vaste prik op de websites: ‘ontmoet je granny’ en weet wie je trui of sokken heeft gebreid.

Kunnen we hier iets mee als zwembad? Nostalgie naar vroeger met een modern sausje? Een gekleurde plastic zwembadhaak? Eventueel opblaasbaar? Moderne vijfzijdige bankjes laten ontwerpen door top-ontwerpers? Wat is ‘typisch’ voor vroeger in de zwembaden? Het buitenbad, de badhokjes, de duikplank, het gezinsabonnement?

Laten we vooral de badmuts niet vergeten. De bubbeltjesbadmuts, de ’nachtmerrie van velen’,  heeft ontwerpers al uitgedaagd om iets nieuws te bedenken.  Inmiddels siert deze mooie toilettas ook mijn (werk)kamer en hij ruikt ook nog net als vroeger.

De badmuts is een kans. In verband met het project ‘Banenzwemmen is leuk!’ waarmee ik ben begonnen, vraag ik iedereen in mijn omgeving of ze wel eens overwegen om te gaan banen zwemmen. Soms zijn mensen enthousiast, vaak ook niet. ‘Wat houdt je tegen?’ is steevast mijn volgende vraag. En ja, ik heb al meerdere keren gehoord: ‘het voelt als gedoe, ik moet me omkleden en dan wordt, ik zeg het maar eerlijk, mijn haar ook nog nat!’

Bingo! Hier ligt de kans! Denk in voordelen! Duurzaam ondernemen (minder viezigheid in het water) combineren met nostalgie en dit vertalen naar een trendy uitstraling. Iedereen aan de badmuts. Welke ontwerper springt in het gat? Project Catwalk in het zwembad. Binnenkort ziet ons zwembad er vast heel anders uit. Prompt zag ik in november in het Centre Pompidou in Parijs de badmuts die mijn vermoeden bevestigde……Gaan we het daar mee redden? Of…?

Ouders betrekken bij de zwemles? Doen!

Eind 2005 was het zover. Vrienden en collega’s waren stiekem nieuwsgierig. Hoe zou Titeke, streng  in de (geen drijfmiddelen) leer, zich gedragen als ouder met een kind op zwemles? Ja, het klopt, ik keek er bepaald niet naar uit. Het beeld dat mijn zoon in vleugels, kurken en aan plankjes zou hangen stond me niet zo aan. Eigenwijs als ik ben, heb ik met mijn oudste zoon alleen maar recreatief gezwommen in het zwembad in Heerenveen. Dat was het enige bad in de omgeving waar hij zonder bandjes het water in mocht.

Ik lees het regelmatig: ‘Ondernemer, op zoek naar succes? Bedenk het product  waar je zelf behoefte aan hebt, maar dat nog niet op de markt is’. Dat is wat ik heb gedaan, Samen leren zwemmen was in mijn hoofd geboren. Ik zorgde er gewoon voor dat ik mee mocht doen met de zwemles.

Natuurlijk waren er al meer mensen op het hetzelfde idee gekomen. In Veldhoven is meedoen door ouders al jaren verplicht, in Kampen doen ouders verplicht mee tijdens de watergewenning. Mijn zoon en ik gingen bij ‘Ankyzwemmen’ in Leeuwarden op les. In een groep van maximaal 14 ouders en hun kind maakte ik het allemaal mee.

W. wilde helemaal geen zwemslag leren! Springen, onder water zwemmen, samen op de bodem zitten, dat was pas leuk. Onderhandelen, uit mijn slof schieten, doordrammen, zoeken naar uitdagingen om het toch voor elkaar te krijgen, ik vond het zeer bijzonder. Toen de schoolslag over korte afstand werd gezwommen, gingen we naar het ‘grote’ bad. Mijn inbreng hield toen (jammer genoeg) op. Ik mocht toekijken, gelukkig volgde het diplomazwemmen snel. En drie jaar later ging ik weer! Met de jongste, veel speelser, een echte ‘ontdekkende leerder’. Ik moest weer allerlei nieuwe dingen bedenken. Opnieuw vond ik het geweldig.

Inmiddels heb ik ook een aantal van mijn opdrachtgevers geprobeerd te interesseren. Enthousiast zijn ze aan de slag gegaan, maar succes blijkt niet verzekerd. Samen leren zwemmen vergt bijzondere competenties van de lesgever. Hij moet goed kunnen communiceren, weten waar hij mee bezig is en ‘achter het product staan’. Tijdens de watergewenning gaat het nog wel, maar daarna wordt het moeilijker.

Niet iedereen is overtuigd van het betrekken van ouders bij de zwemles. Ja maar……Ouders zijn lastig, ze hebben geen verstand van zwemlessen, ze kunnen de veiligheid niet inschatten, kinderen leren veel beter van iemand anders,  zwemmen is een zeer technische activiteit en iets afleren is moeilijk. Dus deskundigheid vanaf het begin is essentieel. Een onuitgesproken angst klinkt door in de argumenten: als ouders zwemles geven, zijn wij dan nog wel nodig?

Er is de laatste jaren wel veel veranderd. Op LinkedIn is  op dit moment een discussie aan de gang over e-zwemles. Over het betrekken van ouders wordt redelijk positief gedacht, de manier waarop is nog onduidelijk.

Het zal duidelijk zijn, ik ben een groot voorstander van het betrekken van ouders bij de zwemles. Dat kan op veel manieren. Wil je het simpel? Laat ze kijken, desnoods via camera’s. Wil je vernieuwen? Geef ouders een belangrijke rol tijdens de watergewenning. Kies voor Samen leren zwemmen en/of geef ouders tips en trucs om tijdens recreatieve uren hun kind te begeleiden. Creëer speciale uren waar kinderen zonder zwemvleugels mogen zwemmen. Zorg dat je daar zelf ook aanwezig bent met deskundig personeel. Zet ouders in bij het hoofdtraject. Werk met circuitachtige opstellingen. Sta zelf bij het station waar een zwemslag centraal staat en deskundigheid van belang is.

Wat levert het op? Je voorziet in een behoefte, het leerproces gaat sneller, ouders worden als vanzelf geïnformeerd. Ze zien en ervaren dat leren zwemmen anno 2011 iets heel anders is dan 20, 30 of 40 jaar geleden. Zwemles is bij uitstek het middel om klanten aan je te binden. Haal daarom ook de ouders binnen. Heel belangrijk: etaleer je deskundigheid. Ouders kunnen niet alles. Zorg voor een duidelijke afbakening.

Zijn er dan helemaal geen beren op de weg? Je moet als lesgever stevig in je schoenen staan, ouders coachen en adviseren. Lessen moeten inhoudelijk goed in elkaar zitten. Hou de website van Propulz.tP in de gaten voor een workshop over dit onderwerp.

Een boek voor ouders en een bijpassend prentenboek voor 4-5 jarige kinderen kan helpen. Ik wil het graag schrijven. Doen? Wie investeert mee om het uit te geven?

Voetbalplaatjes, marketingtruc of leermiddel?

Wij hebben ze bijna allemaal! Wat? De voetbalplaatjes van Albert Heijn natuurlijk. Niet dat ik al zoveel boodschappen heb gedaan hoor. Mijn beide zonen hebben andere manieren ontdekt om de felbegeerde plaatjes te verzamelen.

Vrienden van mij krijgen een e-mail of ze ‘please’ weer voetbalplaatjes voor ons willen sparen. W&T vragen me iedere dag of ik ook boodschappen ga doen. Want ze willen mee! Niet omdat ze het zo gezellig vinden, nee, ze willen plaatjes scoren. In hippe taal: ze gaan schooien. Nu moet ik daar wel even van slikken. Schooien heeft voor mij een negatieve betekenis. Maar ik overwin mijn weerstand (iedereen uit de klas mag het….) en dus reizen we regelmatig met z’n drieën af naar de AH.

Bij binnenkomst zou ik zelf het liefst wegrennen, maar W & T sluiten netjes achteraan in de rij die staat opgesteld achter een hek. Ik doe de boodschappen en zie ze terug als ik klaar ben. Trots hou ik mijn 6 of 7 gescoorde pakjes in de lucht. W & T lachen lief en stoppen ze met veel plezier in hun plastic tas, bij de andere 40 pakjes ….

De terugreis vind ik het leukst, dan komen de verhalen. W, de oudste, voelt wel enige schroom in de rij. ‘Ik vraag niet hoor, we krijgen de plaatjes wel’. ‘O ja?’ vraag ik, ‘hoe gaat dat dan precies?’ En dan komt de analyse. Oude vrouwen geven de plaatjes vooral aan de jonge kinderen. Dat is mazzel, want T is nog maar 6. ‘Ja, dan lopen ze door met twee pakjes en dan geven ze die aan mij!’ ‘Ik vraag het gewoon’, zegt hij stoer.

Mannen doen het anders. Die verdelen de pakjes over de kinderen, iedereen krijgt een pakje. Vooral vrouwelijke klanten maken er een spelletje van. ‘Ik had vet mazzel. Een mevrouw gooide 12 pakjes de lucht in. Ze bleven bij elkaar en vielen voor mijn voeten. Ja, dan zijn ze voor mij!’ Of: ‘een mevrouw zei, kies een getal onder de 10. En toen had ik het goed! Vet veel pakjes kreeg ik toen.’

‘Blijft iedereen netjes staan? Krijgen jullie geen ruzie in die rij? ’vraag ik verbaasd. ‘Ja, nou sommigen doen vet flauw! Die dringen voor. Of ze gaan voor het hek staan, dat is gemeen’. Van het gedoe in de rij maken ze verder nauwelijks een punt, het hoort er blijkbaar bij. Leuk en spannend winnen het glansrijk van irritatie. Schooien is een spel. En de beloning is groot.

Ik stel mijn mening bij. Ik wist al dat ruilen op het schoolplein heel leerzaam was, maar schooien bij Albert Heijn is zo mogelijk nog leerzamer. Gedrag wordt geanalyseerd, kansen worden ingeschat. En er is ontzettend veel plezier en inventiviteit. Toen we vorige week na het kappersbezoek nog even naar de AH gingen, zei W met een twinkeling in zijn ogen: ‘Ik denk dat we nu wel veel pakjes zullen krijgen…’Ja, met zo’n mooi kapsel val je natuurlijk wel op!

De voetbalplaatjes inspireren me tot verder denken. Laten we er gewoon voor zorgen dat we alles wat we willen bereiken net zo aantrekkelijk maken als het schooien om voetbalplaatjes. Kies daarom voor  ‘spelend leren’. Scherp krijgen wat kinderen leuk vinden, uitdagen tot eigen initiatief en vooral ook zorgen voor een geweldige beloning.  Vrijwilligers in de sport nodig? Zorg voor uitdagende taken, laat mensen er zelf creatief en speels mee omgaan. Dit geldt natuurlijk ook voor veranderen. Als we het gewenste gedrag leuk en uitdagend maken én goed belonen, komt het ‘als vanzelf’ tot stand. De beloning kan op veel manieren worden ingevuld, liefst ‘verrassend onverwacht’. ‘Plezier is de simpelste manier om gedrag positief te veranderen’ is de slogan van de ‘funtheory’. Een prachtig voorbeeld is het filmpje ‘Piano staircase’, waar mensen worden uitgedaagd om de trap te nemen in plaats van de roltrap. Het werkt! De beloning is verrassend en ruimschoots voldoende.

‘Zwemtijdtegoed’, nieuwe trend?

Deze week stond ik samen met een zwembadmedewerker te kijken naar de banenzwemmers in het bad. Het hield niet over. Onze conclusie was dat er, om meer zwemmers naar het bad te trekken, iets moet gebeuren. Er wordt veel bewuster nagedacht over uitgaven, een duidelijk gevolg van de recessie.  Mensen gaan tegenwoordig uit eten bij Ikea. Fitness doen we tegenwoordig net zo lief in een centrum waar we niet kunnen douchen. Veel goedkoper!

Goedkoper (of de schijn daarvan), is een belangrijk item. Hoe zit dat bij zwembadklanten? Ik kruip in de huid van een (potentiële) banenzwemmer. Ik stel me voor dat banenzwemmers vinden dat ze (te) veel geld moeten betalen voor het afleggen van hun meters. Met het toegangskaartje van, laten we zeggen, 6 euro, mag je een flinke tijd actief zijn in het water. Maar de banenzwemmer staat na een half uur à drie kwartier al weer in de kleedkamer. Dat is toch in verhouding veel te duur?

Een prachtige creatieve denktechniek is ‘elegant stealing’. Een soort ‘gluren bij de buren’. Wat zien we bij anderen en hoe kunnen we dat gebruiken om ons eigen probleem op te lossen? Eens kijken wat we voor het banen zwemmen kunnen bedenken.

Albert Heijn is in januari weer bezig met zijn ‘hamstercampagne’. Hoe willen banenzwemmers hamsteren? Twee kaartjes halen, één betalen. In een bepaalde periode. En je mag zoveel aanschaffen als je zelf wilt. Kledingwinkels bieden in de opruiming ‘stapelkorting’. Hoe meer je koopt, hoe meer korting. Een variant daarop is ‘hoe vaker je komt, hoe goedkoper het uiteindelijk wordt’. Hét beloningssysteem bij uitstek.

Ik zag vorige week bij Ikea dat ze een familiediner in de aanbieding hebben. Dat is dan nóg weer voordeliger dan de afzonderlijke gerechten. Is de revival van de gezinsabonnementen op komst? Of is het tijd voor het banenzwemabonnement?

Reisorganisaties stunten op het ogenblik met vroegboekkorting. Ik zie het beeld van de banenzwemmer die zich voor het zwemmen intekent op internet. Heerlijk systeem, je voorkomt overvolle banen, eindelijk ruimte om lekker door te zwemmen. En je krijgt vroegboekkorting als je op tijd intekent. Je kunt ook gokken op een lastminute. Maar voor je het weet kun je er niet meer bij. Het banenzwemmen wordt dan ook spannender. Creëer schaarste. Hoe schaarser een product, hoe meer interesse bij de klanten (Robert Cialdini)!

De bonuskaart (AH) en de family-kaart (Ikea) spreken ook tot mijn verbeelding. Als je ‘zwemles’ of ‘Aquajoggen’ koopt, krijg je korting op het banen zwemmen. Of, iedere maand is er iets anders in de bonusaanbieding. En wat te denken van de ‘voordeelurenkaart’ van de NS. Schaf de ‘voordeelbanenzwemkaart’ aan en je krijgt 40% korting (en je mag dan ook iemand meenemen voor die prijs).

Nog even een andere creatieve denktechniek inzetten: werken met vooronderstellingen. Als je kijkt naar alle ideeën tot nu toe, dan is er duidelijk sprake van een vooronderstelling. Bij alle ideeën wordt uitgegaan van betaling voor een bezoek. Wat gebeurt er als we dat niet meer doen? Gaan we betalen voor meters? Een mooie stimuleringsstrategie! Hoe meer meters je inkoopt om te zwemmen, hoe goedkoper het wordt! Gaan we betalen voor een plek in het zwembad? Een privé-baan? Een gedeelde baan? Of wordt het betalen voor tijd? Een geweldige oplossing voor banenzwemmers. Je koopt als klant geen bezoek, maar zwemtijd. You pay what you get!

Nog even gluren bij anderen, waar doen ze ook zoiets? In fabrieken en grote kantoren gebruiken ze (nog steeds) de klokkaart om gewerkte tijd te registeren. Bij de mobiele telefonie koop je beltegoed. Je koopt beltijd in en als je er overheen komt betaal je fors meer. Moet met zwemtijd ook lukken! Ik denk ook direct aan het systeem van de (OV-) chipkaart, zo over te nemen?

Kom je op nog meer ideeën of heb je in de praktijk al succes? Ik wil het graag weten!

Sprankelend tweeduizendelf

Het kan nog net! Op het nippertje. Ik wens iedereen een sprankelend tweeduizendelf.

Ik heb het gevoel alsof ik uit een winterslaap ben ontwaakt. Het ijs waarop we de afgelopen weken hebben geschaatst is gesmolten. Kerstbomen zijn uit het straatbeeld verdwenen, door ons naar school gesleept om te  belanden in de kerstbomenversnipperaar. De eerste van de kerstkilo’s die ik ben aangekomen is er inmiddels weer af. De e-mail is bijna weer op orde en… het allerbelangrijkste: de eerste opleiding van Propulz.tP in het open aanbod is gepland!

Die eerste stap kostte even moeite. Is er wel belangstelling? Waar ga ik het organiseren? Met welke van de zeventien door het Sociaal Fonds Recreatie erkende opleidingen ga ik beginnen? Waar is interesse voor? Wat vind ik zelf het leukste? Hoe zorg ik ervoor dat mensen weten wat ik te bieden heb? Allemaal vragen die tijdens mijn winterslaap hebben geleid tot een actieplan. Vanaf vandaag breng ik dit plan stap voor stap in de praktijk.

Dit blog speelt daarin een belangrijke rol. Iedere week schrijf ik over een vraag, ideeën, ontwikkelingen, dingen die mij bezighouden. Wil je op de hoogte blijven? Meld je dan aan voor dit blog of stuur me een mail. Iedereen die zich in januari aanmeldt, krijgt een kortingsbon van € 25,- te besteden aan een opleiding, training of workshop van Propulz.tP  in 2011.

Heb je een voorkeur voor een workshop of opleiding uit het aanbod van Propulz.tP, wil je specifieke informatie? Laat het me weten. Het is nog maar 6 januari, de planning staat in de steigers….en flexibiliteit leidt tot inspiratie.

Paris Photo 2010

Onze trip naar Paris Photo 2010 zat dit jaar bomvol. Naast de fotobeurs nabij het Louvre waren er een aparte “Photo Off” en boekenbeurs. Tel daarbij op dat ik net een nieuwe fotocamera heb aangeschaft en wij natuurlijk niets willen missen, dan is duidelijk dat we ons geen moment hebben verveeld. Samen met Gitte Brugman heb ik me drie dagen in de fotografie gedompeld. Wat viel op? Ik hou mijn eigen voorkeuren. Ik zag prachtige portretten van Mirjana Vrbaski. En ik raakte in de ban van de installaties van Haubit + Zoche.

De foto’s die er het meest uitsprongen waren die van de winnaar van de SFR jonge talenten wedstrijd, Francois Regis Durand. Wat is er zo speciaal aan zijn werk? Zijn standpunten zijn bijzonder en gevarieerd. Hij fotografeert met een groothoeklens, staat dicht op zijn onderwerpen en dat zorgt voor een ander perspectief. Daarnaast ‘doet’ hij ook iets met de kleuren van zijn foto’s. Alle genoemde aspecten vind je ook bij andere foto’s op de beurs. Volgens ons is het vooral de combinatie die vernieuwend werkt.  Creativiteit zoals het hoort? Het zorgt in ieder geval voor inspiratie.

Ik heb zelf flink geexperimenteerd. Mijn nieuwe Nikon D7000 nodigde daar ook wel toe uit! Recensies beloofden dat ik nu goede foto’s kan maken in slechte lichtomstandigheden. Ik kan ‘m instellen tot 6400 asa. En het klopt, ik ben zeer tevreden over de kwaliteit. Nieuwe series zijn ontstaan: ritmes, rokende mannen en vrouwen, bladeren in Parijs, spiegelingen. Veel onderwerpen heb ik vanuit minimaal 4 verschillende standpunten gefotografeerd. Uiteindelijk hield bij mij de teller op bij 498 foto’s. Een selectie staat inmiddels online. Een paar dagen fotografiefocus heeft gezorgd voor veel nieuwe ideeen. Daarover een volgende keer meer!

In beweging blijven door beleving

Vandaag naar de Dag van het sportonderzoek in Amsterdam geweest. Interessant en inspirerend. Waarom inspirerend? Het zet aan tot nadenken. En dat levert bij mij vaak nieuwe invalshoeken of ideeën op.

70% van onze populatie moet over twee jaar voldoen aan de beweegnorm. Uit het trendrapport Bewegen en Gezondheid (je kunt het downloaden op #mce_temp_url#) dat vandaag werd gepresenteerd, blijkt dat we al een aantal jaren net onder die 70% bewegers zitten. Wat moeten we doen om meer mensen te laten voldoen aan de beweegnorm? Waarom wordt er niet genoeg bewogen? Het antwoord daarop is complex.

Eén aspect wil ik benoemen. Om zeer regelmatig te bewegen, moet bewegen leuk en plezierig zijn. De één ervaart plezier als er iets wordt geleerd. Een ander ervaart vooral plezier als er sprake is van interactie met anderen of als de prestatie wordt verbeterd. Volgens mij geldt voor alle deelnemers dat er sprake moet zijn van een ervaring, een beleving. Het meedoen moet een bepaald gevoel opleveren.

Hoe maak ik dit woord een beetje concreet? Voor de lol ‘ googlede’ ik het even. Oei! Dat is wel een heel populair woord. Varen in een sloep als beleving, fietsen als beleving, eten als beleving. Je komt het allemaal tegen. Er zijn zelfs Beleving Awards.

En waar gaat het dan om? Om klanttevredenheid. De beweger zien als klant en klantgericht benaderen, dat is een invalshoek waar ik al eerder iets over heb geschreven (#mce_temp_url#).

Beleving lijkt te worden beïnvloed door interactie. Interactie met een lesgever voor de groepsbeweger, interactie met de natuur voor de individuele hardloper, interactie met het water dat langs je lichaam stroomt tijdens het zwemmen van banen.

Is die interactie altijd bewust? Ik denk het niet, maar geloof wel dat bewustwording de beleving extra kan versterken. Ik zie mogelijkheden om een link te leggen met mindfulness!

Bewegen en beleven, een mooi onderwerp om nog heel veel over te schrijven. En dat ga ik doen, wordt vervolgd.